Sposoby nabycia obywatelstwa polskiego – Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji

Sposoby nabycia obywatelstwa polskiego

a) przez urodzenie z rodziców, z których co najmniej jedno jest obywatelem polskim – prawo krwi (Jus Sanguinis)
Zgodnie z ustawą, dziecko nabywa obywatelstwo polskie przez urodzenie z rodziców, z których co najmniej jedno posiada obywatelstwo polskie, bez względu na to, czy dziecko urodziło się w Polsce, czy za granicą (art. 14 pkt 1 ustawy o obywatelstwie polskim).

b) przez urodzenie lub znalezienie na terytorium Polski – prawo ziemi (Jus Soli)

Zasada ta ma zastosowanie, gdy dziecko urodzi się lub zostanie znalezione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a oboje rodzice są nieznani lub nie posiadają żadnego obywatelstwa (art. 14 pkt 2 i art. 15 ustawy o obywatelstwie polskim). Wówczas dziecko nabywa obywatelstwo polskie z mocy prawa.

c) z tytułu przysposobienia pełnego

Dziecko przysposobione przez posiadacza lub posiadaczy obywatelstwa polskiego nabywa to obywatelstwo, jeżeli przysposobienie pełne nastąpiło przed ukończeniem przez dziecko 16 roku życia. W takim przypadku uważa się, że dziecko posiada obywatelstwo polskie od chwili urodzenia

d) przez nadanie obywatelstwa polskiego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

Na podstawie art. 18 ustawy Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może nadać cudzoziemcowi, na jego wniosek, obywatelstwo polskie. Żadne warunki nie ograniczają konstytucyjnej kompetencji Rzeczypospolitej Polskiej; Prezydent może nadać obywatelstwo polskie każdemu cudzoziemcowi. Nadanie obywatelstwa polskiego obojgu rodzicom dotyczy dzieci pozostających pod ich opieką. Nadanie obywatelstwa polskiego jednemu z rodziców, dotyczy małoletniego pozostającego pod jego opieką rodzicielską, w przypadku gdy drugie z rodziców nie sprawuje opieki rodzicielskiej lub wyraziło zgodę na nabycie przez małoletniego obywatelstwa polskiego. Po ukończeniu przez dziecko 16 roku życia wymagana jest tylko jego zgoda. Osoby zamieszkałe na terytorium Polski mogą ubiegać się o nadanie obywatelstwa polskiego za pośrednictwem wojewody właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby zainteresowanej, a osoby zamieszkałe za granicą – za pośrednictwem właściwego konsula. Wniosek składa się osobiście lub za pośrednictwem poczty, z podpisem urzędowo poświadczonym. Dokumenty sporządzone w języku obcym składa się wraz z załączonym tłumaczeniem na język polski, sporządzonym przez tłumacza przysięgłego lub konsula Rzeczypospolitej Polskiej. Wzór wniosku o nadanie obywatelstwa polskiego określi w rozporządzeniu Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej.

Wzór wniosku o nadanie obywatelstwa polskiego (w języku polskim)

e) przez uznanie za obywatela polskiego

Przepisy ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim uprawniają do administracyjnego uznania za obywatela polskiego większej liczby cudzoziemców w porównaniu z ustawą z 1962 roku. O obywatelstwo polskie w drodze uznania obywatelstwa mogą ubiegać się cudzoziemcy zamieszkujący na terytorium Polski na podstawie stosownych zezwoleń, którzy w trakcie swojego wieloletniego pobytu w Polsce zintegrowali się ze społeczeństwem polskim, znają język polski, mają zapewnione środki utrzymania i mieszkania, przestrzegają polskiego porządku prawnego i nie stanowią zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa. Dotyczy to w szczególności uchodźców, bezpaństwowców, dzieci i małżonków obywateli polskich oraz osób polskiego pochodzenia. Postępowanie o uznanie obywatelstwa toczy się na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Od decyzji wojewody (działającego jako organ pierwszej instancji) przysługuje zainteresowanemu odwołanie do organu drugiej instancji – Ministra Spraw Wewnętrznych. Natomiast decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Wniosek składa się zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 sierpnia 2012 r. w sprawie wzoru wniosku o uznanie za obywatela polskiego oraz fotografii dołączanej do wniosku (Dz. U. poz. 916).

Na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim za obywateli polskich uznaje się następujące osoby:

  1. cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 3 lat, na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE lub zezwolenia na pobyt stały, posiadającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stabilne i regularne dochody oraz tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego;
  2. cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od co najmniej 2 lat, na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE lub zezwolenia na pobyt stały, pozostającego od co najmniej 3 lat w związku małżeńskim z obywatelem polskim, lub jest bezpaństwowcem;
  3. cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od co najmniej 2 lat, na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, uzyskanego w związku ze statusem uchodźcy nadanym w Rzeczypospolitej Polskiej;
  4. małoletniego cudzoziemca, którego jedno z rodziców jest obywatelem polskim, przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE lub zezwolenia na pobyt stały, a drugie z rodziców, niebędące obywatelem polskim, wyraziło zgodę na uznanie obywatelstwa małoletniego;
  5. małoletni cudzoziemiec, którego co najmniej jedno z rodziców zrzekło się obywatelstwa polskiego, pod warunkiem, że małoletni przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE lub zezwolenia na pobyt stały, a drugie z rodziców, niebędące obywatelem polskim, wyraziło zgodę na uznanie obywatelstwa małoletniego;
  6. cudzoziemiec przebywający nieprzerwanie i legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 10 lat, który spełnia łącznie następujące warunki: jest posiadaczem zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE lub zezwolenia na pobyt stały oraz posiada stały i regularny dochód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego;
  7. cudzoziemiec przebywający nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od co najmniej 2 lat, na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, które zostało mu udzielone w związku z jego polskim pochodzeniem.

    Uznanie obywatelstwa polskiego następuje na wniosek osoby zainteresowanej i rozciąga się na jej dzieci, jeżeli drugie z rodziców wyraziło na to zgodę; w przypadku gdy dziecko ukończyło 16 lat, wymagana jest także jego zgoda. Natomiast zgodnie z art. 31 ustawy, odmawia się uznania cudzoziemca za obywatela polskiego, jeżeli nie spełnił on określonych wyżej wymagań obligatoryjnych, o których mowa w art. 30 ust. 1, lub nabycie przez niego obywatelstwa polskiego zagraża obronności i bezpieczeństwu państwa albo bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.