De oorsprong van het leven onderzoeken: Wat is RNA?

Al het moderne leven op aarde maakt gebruik van drie verschillende soorten biologische moleculen die elk een cruciale functie in de cel vervullen. Eiwitten zijn het werkpaard van de cel en vervullen diverse katalytische en structurele functies, terwijl de nucleïnezuren, DNA en RNA, de genetische informatie dragen die van de ene generatie op de andere kan worden overgeërfd.

RNA, wat staat voor ribonucleïnezuur, is een polymere molecule die is opgebouwd uit een of meer nucleotiden. Een RNA-streng kan worden beschouwd als een keten met een nucleotide aan elke schakel van de keten. Elke nucleotide bestaat uit een base (adenine, cytosine, guanine en uracil, meestal afgekort als A, C, G en U), een ribose suiker, en een fosfaat.

De structuur van RNA-nucleotiden lijkt sterk op die van DNA-nucleotiden, met als belangrijkste verschil dat de ribose-suikerruggengraat in RNA een hydroxylgroep (-OH) heeft, wat bij DNA niet het geval is. Hieraan dankt DNA zijn naam: DNA staat voor desoxyribonucleïnezuur. Een ander klein verschil is dat DNA de base thymine (T) gebruikt in plaats van uracil (U). Ondanks grote structurele overeenkomsten spelen DNA en RNA zeer verschillende rollen in moderne cellen.

RNA speelt een centrale rol in de route van DNA naar eiwitten, bekend als het “Centrale Dogma” van de moleculaire biologie. De genetische informatie van een organisme is gecodeerd als een lineaire reeks basen in het DNA van de cel. Tijdens het proces dat transcriptie wordt genoemd, wordt een RNA-kopie van een segment van het DNA, of boodschapper-RNA (mRNA), gemaakt. Deze RNA-streng kan vervolgens door een ribosoom worden gelezen om een eiwit te vormen. RNA’s spelen ook een belangrijke rol bij de eiwitsynthese, zoals zal worden besproken in het gedeelte over ribozymen, en bij de regulering van genen.

Een ander belangrijk verschil tussen DNA en RNA is dat DNA gewoonlijk in een dubbelstrengs vorm in cellen wordt aangetroffen, terwijl RNA gewoonlijk in een enkelstrengs vorm wordt aangetroffen, zoals te zien is in de illustratie hierboven. Door het ontbreken van een gepaarde streng kan RNA zich opvouwen tot complexe, driedimensionale structuren. De vouwing van RNA gebeurt meestal door dezelfde soort basen-base interacties als in DNA, met dit verschil dat de bindingen bij RNA binnen een enkele streng worden gevormd, in plaats van tussen twee strengen, zoals bij DNA.

Volgende: Verkenning van de RNA wereld.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.